Mostrando entradas con la etiqueta Miscelaneas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Miscelaneas. Mostrar todas las entradas

30.4.08


Posted by Publicado por Guille en 13:00
Categories: Etiquetas:

0 comentarios  

2.4.08


Curioso, simple e interesante juego. Utilizando las "flechas" de tu teclado, intenta mantener la bola clara dentro del cuadrado, las demás bolas intentarán por todos los medios echarte fuera, así que a ¡pelear!

Click aquí para jugar.

Posted by Publicado por Guille en 14:00
Categories: Etiquetas:

0 comentarios  

19.3.08



Curioso vídeo que me ha llegado por email, imprescindible verlo con el sonido activado.

Posted by Publicado por Guille en 09:00
Categories: Etiquetas:

0 comentarios  

15.3.08



No sé que será más lamentable, la anterior versión o la nueva oficial eurovisiva. Aunque puede ser que lo realmente lamentable sea que cada año todos acabamos hablando del Festival de Eurovisión. Ala, aquí tenéis la "maravillosa" creación de Buenafuente y compañía para el Festival de Eurovisión, el "Baila el Chiki Chiki" que interpreta el humorista Chikilicuatre.

Chikilicuatre, se llama David Fernández y asegura que nació en Buenos Aires y a los tres años ya tocaba la guitarra. Tras actuar en varios locales por diferentes países aterrizó en España, en el programa de Andreu Buenafuente en La Sexta, donde compuso y dio a conocer la canción ganadora 'Baila el chikichiki', acompañada por un baile inspirado en su sobrino Rodolfo Chikilicuatrito Jr.

La mayor parte de la población española ya hace tiempo que no se toma en serio el Festival de Eurovisión y salvo alguna excepción en los últimos años, las audiencias no paran de caer. El envío de este personaje a representar a España por parte de TVE, ¿querrá decir que esta cadena tampoco se toma en serio el Festival?

Posted by Publicado por Guille en 04:00
Categories: Etiquetas:

2 comentarios  

29.1.08



Arrevoire sale en la Web de La Voz de Galicia. La portada de arrevoire sale en el Álbum de apoyo a la candidatura de la Torre de Hércules a Patrimonio de la Humanidad.

Para verla, puedes consultar el Album aquí.


Posted by Publicado por Guille en 18:29
Categories: Etiquetas:

1 comentarios  

20.1.08





Si quieres colocar este banner creado por la blogosfera coruñesa en tu blog, copia este código:



Posted by Publicado por Guille en 16:18
Categories: Etiquetas: ,

0 comentarios  

22.11.07


El guitarrista del grupo de rock británico Radiohead, Edward Ed John O'Brien, cita la ciudad de A Coruña en un vídeo colgado en la plataforma YouTube. Pertenece a uno de los diferentes fragmentos existentes en Internet de su particular show digital ofrecido en www.radiohead.tv. Con él presentaron, a través de la red, su nuevo disco: In Rainbows.

Mira a la cámara y cuenta los motivos que le llevan a recitar un poema con el título "The Burial of Sir John Moore after Corunna", versos en honor al general británico que murió en la batalla de Elviña (A Coruña) en 1809 y cuya tumba se encuentra en el jardín de San Carlos (A Coruña).

Algunas de las frases que dice:

«Buenas tardes a todos, quisiera compartir con ustedes un momento muy tierno para mí»
«Voy a leer un poema que aprendí cuando tenía ocho años, porque fui a una escuela muy buena. El poema se escribió en honor a John Moore en Coruña -lo pronuncia con la letra ene en vez de eñe-, que se dice Corrruña -lo pronuncia con doble erre exagerando el fonema- si se trata de España»

El texto el que se refiere Ed O'Brien se trata de una oda escrita por el autor irlandés Charles Wolfe titulada El entierro de Sir John Moore, muy popular en Inglaterra y que se suele enseñar a los niños en los colegios.

La oda se inicia con los siguientes versos cargados de solemnidad:

«No se oyó un tambor ni una nota funeral/ Cuando aprisa llevamos su cuerpo a la muralla/ Sobre la tumba donde depositamos al héroe/ Ni un soldado disparó salvas en su honor». El poema, con una extensión de más de 30 versos, finaliza en clave emotiva: «A lo lejos se oían cañonazos aislados/ Que el enemigo terco disparaba/ Lenta y tristemente le bajamos/ Del campo de su fama reciente y ensangrentada a la fosa/ Ni una línea grabamos, ni una piedra pusimos/ Le dejamos solo con su gloria».

Al término, Ed O'Brien se confiesa: «Me amarga que todavía no entiendo ni una palabra del poema».

La Voz de Galicia

Posted by Publicado por Guille en 14:00
Categories: Etiquetas: , ,

0 comentarios  

6.11.07


Escrito por Monica,
Visita su blog http://cinecuentos.blogspot.com/



Amor lejano,


aquél que descubrí con solo evocarte.


Aquél que sentí con solo escucharte.


Amor lejano, aquél que despertó mi necesidad


de recobrar a mi aletargado corazón.


Aquél que removió mis ganas de desear.


Amor lejano, que me provoca pensar...


en el destino, en Dios, en la sabiduría del tiempo.


Amor lejano... ¿serás algún día para mi?


¿Serás algún día... cercano?


Posted by Publicado por Guille en 14:15
Categories: Etiquetas: ,

0 comentarios  

5.11.07


Escrito por Athenea,
Visita su blog http://mipequenotesoro.blogspot.com/


Cuando el cielo esté gris: acuérdate de cuando lo viste profundamente azul.
Cuando sientas frío: piensa en un sol radiante que ya te ha calentado.
Cuando sufras una temporal derrota: acuérdate de tus triunfos y de tus logros.
Cuando necesites amor: revive tus experiencias de afecto y ternura.

Acuérdate de lo que has vivido y de lo que has dado con alegría.
Recuerda los regalos que te han hecho, los abrazos y besos que te han dado, los paisajes que has disfrutado y las risas que de tí han brotado.
Acuérdate de todas las personas que te quieren y siguen queriendo, de todo el bien que has hecho y sigues haciendo.
Acuérdate de aquella música que te hizo feliz, ahora escucha su melodía en lo más profundo de tu corazón.

Alégrate de que el silencio sea ese remanso de paz que te recuerda una flor, una hoja caída, un árbol frondoso, el agua que se desliza incesantemente de una fuente, un pájaro que brinca y que con sus revoloteos vuela de una rama a otra.

Acuérdate de los momentos de reuniones, cumpleaños, fiestas, bailes, que en tu honor o compartiendo te alegraron la vida. Sé feliz.
Si esto has tenido, lo puedes volver a tener y lo que has logrado, lo puedes volver a ganar.

Alégrate por lo bueno que tienes y por lo bueno de los demás, acéptalos tal cual son; desecha los recuerdos tristes y dolorosos, y sobre todo no tengas ningún rencor, no te lastimes más.
Piensa en lo bueno, en lo amable, en lo bello y en la verdad.

Recorre tu vida y detente en donde haya bellos recuerdos y emociones sanas y vívelas otra vez.
Visualiza aquel atardecer que te emocionó. Revive esa caricia espontánea que se te dió.
Disfruta nuevamente de la paz que ya has conocido, piensa y vive el bien.

Allí en tu mente están guardadas todas las imágenes; ¡y sólo tú decides cuáles has de volver a mirar!


Posted by Publicado por Guille en 14:20
Categories: Etiquetas: ,

0 comentarios  

29.10.07


Escrito por Monica,


Navegando por internet, leí una noticia que me dejó pensando, es sobre la muerte de un chico que tenía un Blog... o diario donde dejó escrito quién era el asesino... obviamente éste no se enteró y luego de asesinar a su hemana y luego a él, se fue tranquilo para su casa... sin saber que Simon así se llamaba el blogger, había hecho click en "publicar entrada" antes que lo mataran... ¡Escalofriante!

Entrando a su blog... encontré el último post:
"Thursday, May 12, 2005Today I missed my Japanese class again, since I have gotten a bad throat. I only went to the class once this week, so I am probably so far behind now. I will catch up in the summer tho so no worries hehe. Anyway today has been weird, at 3 some guy ringed the bell. I went down and recognized it was my sister's former boyfriend. He told me he wants to get his fishing poles back. I told him to wait downstair while I get them for him. While I was searching them, he is already in the house. He is still here right now, smoking, walking all around the house with his shoes on which btw I just washed the floor 2 days ago! Hopefully he will leave soon, oh yeah working on the jap report as we speak! 5:05 PM- 8027 eprops - 4279 comments - email it"

Y lo que más me impresionó fueron los ¡¡4279 comentarios!! en su último post. Cuando siempre había tenido 10 o 20. La gente enterada del "hecho" a ido a escribirle igual... aunque... ya no esté. Su blog se ha convertido en un cementerio, donde la gente lo visita y "le deja flores"... por decirlo de alguna manera.
Y me di cuenta que su blog continúa navegando a la deriva en el inmenso e inimaginable espacio que es internet. ¿Alguien alguna vez se encargará de depurar la blogosfera?

Pero siguiendo con mis pensamientos... dentro de 60 años... yo tampoco voy a estar... y me impresiona pensarlo, porque si en seis meses mi blog pasó a ser algo importante en mi vida...¿quién se ocupará de él... luego de mí? Tampoco sabrán cómo entrar... quizás deje un testamento con la contraseña... tengo que pensarlo.
Quizás mis queridos amigos que siempre me visitan, piensen que la edad me ha vencido, o que me han cortado la banda ancha, o que ya no me interesa... y en realidad es que... ya no voy a estar.

Y es impresionante pensar que a la muerte de muchos de nosotros dentro de unos cuantos años, nuestros blogs seguirán ahí con historias congeladas en el tiempo... donde alguna vez, dejamos los sentimientos a golpe de teclado...
Pero de algo estoy segura... si existe para mi otra vida... y si no soy hormiga, tendré de nuevo un blog... o mejor, quizás retome éste.


Posted by Publicado por Guille en 09:39
Categories: Etiquetas: , ,

1 comentarios  

13.10.07


Escrito por Anna,

Visita su blog http://annamater.blogspot.com/

El olvido ha nacido en los minutos que lentamente agonizaban en esta última semana. Empezaron a morir cuando comprendí que no me ves.
Mi corazón ha intuido que tus sentimientos quieren germinar en el horizonte de otra mirada. Y entre suspiro y suspiro enredado en la brisa de tu nombre, nace ahora, el olvido de tu amor, que te he entregado sin tú saberlo.
Ahora las respuestas empiezan a llenar tus silencios. Las llamas de mi pasión, se han quedado enredadas en tus letras llorando lágrimas con ráfagas de soledad. Mis letras no se atreverán a decirte te quiero entre líneas, nunca más. Ahora miraré hacia otro lado, mientras tú, nunca sabrás lo que te he entregado.
Me gustaría saberte feliz entre los brazos que deseas. Yo siempre estaré en esa parte del horizonte que sonríe cuando ve la felicidad y llora cuando las lágrimas ponen nombre de olvido a un amor no correspondido.


Este pequeño texto, incluido en mi primer Máter, ha sido hasta el día de hoy, el post más leído con bastante diferencia en el blog. He querido ponerlo aquí para que deis una opinión sincera. Siempre he creído que es por su título. Sí os apetece dar una opinión...


Posted by Publicado por Guille en 23:45
Categories: Etiquetas: ,

1 comentarios  

16.9.07


Escrito por Anna, Visita su blog http://mater.obolog.com/

Estás sustituido, y esto no es un cuento que hable por mí, tengo la suerte de inventar mi propio cuento. Ojalá tú pudieras hacer lo mismo.

Tengo guardado de ti:

-Un libro en el fondo del cajón de la mesilla.
-Versos que te escribí…pero son míos, ya no te pertenecen.
-El disco que me regalaste. ¡Vaya voz que tiene esa mujer!
-Los besos sinceros qué me diste. ¿Cuántos fueron?
-Tu número del DNI, ése que siempre olvidabas.
-Tu sarcasmo que en realidad era tu verdadera carta de presentación.
-Tu ayuda cuando más la necesitaba (gracias)

Tengo olvidado de ti.

-Tus no respuestas, que en realidad eran las respuestas a todo.
-Tus juegos con otras, mientras también jugabas conmigo, pero me hacías creer que no era así.
-Tus mentiras disfrazadas de…te quiero. (perdón…yo tampoco)
-Tu número de móvil que en una noche de luna llena se esfumo de mi agenda.
-Tu dirección de correo, que se ha desgastado porque salía al revés en mi pantalla.
-La dirección de tu blog, porque al leer ya no me decía nada.
-Tu afán por demostrar que…aquí no ha pasado nada.
-Tu (nuevamente afán) querer demostrar que eres feliz…tú y yo sabemos qué eso no es así, aunque finjas que sí.
-Tu filosofía de…no hacer nada.

Nunca te perdonaré.

-Qué presumieras de ser mi amigo, cuando en realidad te importaban más las lágrimas de una desconocida que las mías.
-Que hayas puesto en tu blog, comentarios a propósito para lastimarme.
-Qué tu concepto de la venganza no te permita ver ni reconocer, que me has hecho daño.
-Que dejarás de llamarme sencillamente porque así lo decidiste, sin importarte ese gran corazón que tanto admirabas.
-Tus silencios
-Más silencios.
-Que intentes hacer creer a los demás que no le das importancia a la belleza, cuando en realidad te mofabas conmigo de la fealdad de las que por aquí, sueles conocer de vez en cuando.
-Que hayas sido un hipócrita con lo que yo sentía…y sólo porque no estás acostumbrado a que siendo como has resultado ser, alguien como yo te haya querido de verdad. Retenlo en tu memoria. ¡Nunca volverás a tener tanta suerte!
-Que tu eterna y sagrada frase de: tengo miedo a perderte, se haya convertido en un vacío de tus pasos a mi lado…gracias, últimamente me hacías tropezar mucho, pero no he llegado a caerme.

Te aconsejo.

-No te atrevas a volver a pronunciar mi nombre
-Por favor, bórrame de tu agenda, de tu Messenger y de tu ¿s? innumerables cuentas de correo.

No te agradezco lo que me diste, sólo te regalo lo que yo te di a ti.

PSD…Creo que tu afán por demostrar los innumerables defectos de tu mujer, se debe a que en realidad, ella vale infinitamente más que tú y en el fondo tú lo sabes. Lo creo porque enseñas la parte de ella que tu quieres enseñar, y conocemos la parte de ti que tu nos quieres vender.

Este texto está dedicado, a todos esas personas (en este caso un hombre) que se dedican a buscar el amor en la red. Sólo que a veces lo hacen de tal forma que además de enredar a varias mujeres a la vez, para conseguir la atención, hablan mal de la suya propia, pero en realidad sólo buscan la felicidad de la que carecen en la vida real, aunque intenten demostrar lo contrario.

Dime de que presumes y te diré de qué careces.



Posted by Publicado por Guille en 14:05
Categories: Etiquetas: ,

2 comentarios  

29.8.07


Comunismo, Ateísmo, Satanás, ZP... o principal perigo da Igrexa non está fora dela, senón máis preto do que pensaban. Se hai algo co que non contaban é que o perigo lles viñese dende dentro, despois de todo, a loita que mantiveron durante séculos contra o libre pesamento tiña a súa razón de ser, pois os teólogos teñen a mala costume de que pensan demasiado, e iso do libre pensamento non está ben visto pola xerarquía eclesiástica.

Descubrimentos arqueolóxicos, avances médicos, históricos, filolóxicos... están a facer tremer a vella doutrina fortemente establecida da Igrexa. A ciencia e a teoloxía seguen avanzando, investigando e achegando luces novas que iluminarán a moitos, cegarán a outros e molestarán profundamente a outros máis sobre Jesús.


Posted by Publicado por Guille en 05:55
Categories: Etiquetas:

5 comentarios  

 
>